دمآوری
آیین درست دمآوری چای ایرانی
دمآوری چای ایرانی یک آیین کند و آرام است، نه یک میانبر. قوری و چایساز (کتری دولایه) قلب این آییناند: آب در کتری زیرین میجوشد و چای در قوری بالایی، با بخار همان آب، بهآرامی دم میکشد.
همهچیز از آب شروع میشود. آب تازه و فاقد بو را تا مرز جوش برسانید؛ آب بیشازحد جوشیده، اکسیژنش را از دست میدهد و طعم چای را کدر میکند. مقداری از همین آب داغ را در قوری بریزید تا قوری گرم شود، سپس خالیاش کنید.
برگ چای را در قوری گرمشده بریزید (بهطور معمول یک قاشق چایخوری برای هر دو فنجان) و مقدار کمی آب جوش روی آن بریزید، فقط به اندازهای که برگها را بپوشاند. بگذارید چند دقیقه «باز» شود، سپس قوری را از باقیماندهی آب کتری پر کنید و روی چایساز بگذارید تا با بخار ملایم، به آرامی دم بکشد؛ نه با شعلهی مستقیم.
حداقل ۱۵ تا ۲۰ دقیقه صبر لازم است. عجله در این مرحله، رنگ چای را میآورد اما طعمش را نه؛ چای عجول، تلخ و کمعطر میشود. چای آماده، در قوری غلیظ است و هنگام سرو با کمی آب داغ رقیق میشود تا هرکس بر اساس ذائقهاش تنظیمش کند.
چای ایرانی معمولاً در استکانهای شیشهای شفاف سرو میشود، چون رنگ چای بخشی از لذت آن است. کنارش، یک حبه قند یا کمی نبات، و صد البته، وقت کافی برای نشستن و نوشیدنش.