تَنَوی

در واژگان گیلکی، «تَنَوی» — و صورت نزدیکِ «تَنَبی» — به ایوانِ خانهٔ شهری گفته می‌شود؛ فضایی میان خانه و بیرون، نه کاملاً درون و نه کاملاً بیرون.

این نام برای سهره فقط یک ترجمه نیست. تنوی همان آستانه‌ای است که آدم‌ها را دور هم جمع می‌کند؛ جایی برای مکث، گفت‌وگو، پذیرایی و ساختن خاطره‌ای مشترک.